துடைத்துவிடும் கைகள் இன்று இல்லை

கண்ணீர் விடுகையில் துடைத்துவிடும் கைகள் இன்று இல்லை என்பது கண்களுக்கு தெரிவதில்லை

துடைத்துவிடும் கைகள் இன்று இல்லை

ஒப்பாரி தான் வேறொன்றுமில்லை

விடுதலை வேண்டிய மக்களை கொன்று குவிக்கும் குண்டுகளின் சத்தம் உலக மனச்சாட்சி செத்ததிற்கான ஒப்பாரி தான் வேறொன்றுமில்லை

ஒப்பாரி தான் வேறொன்றுமில்லை

எழுதாத என்கவிதை மாவீரர்களிடம் இருக்கிறது

எழுதி முடிக்கப்படவில்லை என் கவிதை - அதை நீ மட்டுமல்ல நானும் அறிவேன் இடைநடுவில் எழுந்துபோதல் என் முடிவல்ல நிரந்தரமில்லாதது யாவும்தான் மகளே! எழுதாத என்கவிதை மாவீரர்களிடம் இருக்கிறது

எழுதாத என்கவிதை மாவீரர்களிடம் இருக்கிறது

பிள்ளை பசித்து அழ

அப்பு ஆச்சி ஆசையோடு நட்ட தென்னைகள் சந்ததி பசிபோக்க தம் சத்தினை புதைத்த நிலம் சிக்கியிருக்கிறது சிங்கள ஆக்கிரமிப்புக்குள் பிள்ளை பசித்து அழ இளனியை கூட அவரிடம் விலைகொடுத்து வாங்குகிறோம்

பிள்ளை பசித்து அழ

"விழி " மருத்துவ மாத இதழ்

"விழி " மருத்துவ மாத இதழ் போர்ப்பிரதேசத்திற்குள் கிளிநொச்சியில் இருந்து வெளிவந்து கொண்டிருந்தது.2000 - 2008 ஆம் ஆண்டுவரை மாதம் தவறாது 95 இதழ்கள் வெளிவந்தன . இதன் ஆசிரியராகவும் ஸ்தாபராகவும் நான் இருந்தேன். பொருளாதாரத்தடைக்கிடையில் மாதம் 1350 பிரதிகள், விசேட இதழ்கள் 2000 பிரதிகள் வெளியாகியது ஒரு அதிசயம்தான்.

"விழி " மருத்துவ மாத இதழ்

திரும்பிப்பார்க்கிறேன்

1996 ஆம் ஆண்டு நான்காம் மாத முடிவில் யாழ்ப்பாணத்திலிருந்து வன்னிக்கு வந்தேன். 2009 ஆம் ஆண்டு மேமாதம் 17 ஆம் திகதிவரை தமிழர்களின் கட்டுப்பாட்டு பிரதேசத்தில் வாழ்ந்தேன். இக்காலப்பகுதிற்குள் இருபத்தைந்திற்கும் மேற்பட்ட சத்திரசிகிச்சை கூடங்களில் பணிபுரிந்திருக்கிறேன். பெரும்பாலான சத்திரசிகிச்சைகூடங்கள் casualty theatres தான், சத்திரசிகிச்சையாளனாகவும் , சத்திரசிகிச்சைகூட அணிகளைை வழிநடத்துபவனாகவும் , சிகிச்சையாளர்களை உருவாக்கவும் பங்களித்திருக்கிறேன். எங்களால் உருவாக்கப்பட்டவர்கள் முள்ளிவாய்க்கால் இறுதிக்கணம்வரை மட்டும்மல்ல , தாயகமெங்கும் அளப்பரிய பணி செய்திருக்கிறார்கள். சம காலத்திலேயே ஒன்றுக்கு மேற்பட்ட சத்திரசிகிச்சைகூட அணிகளையும் வழிநடத்தியிருக்கிறேன்.

திரும்பிப்பார்க்கிறேன்

கல் எறிபவர்கள்

குளத்தில் கல் எறிபவர்கள் இருக்கத்தான் செய்வார்கள் காய்த்த மாமரத்திற்கு கல் எறிபவர்களை போல

கல் எறிபவர்கள்