கொலைவெறிடா டேய் கொலைவெறிடா...

http://www.youtube.com/watch?v=WdQZPriJqk0&context

கொலைவெறிடா டேய் கொலைவெறிடா...

http://www.youtube.com/watch?v=EG4rBPlkIO8

விடுதலைப்புலிகளை குற்றம் சொல்லல் நியாயமா?

                                      விடுதலைப்புலிகள் தமது பிரதேசத்திலிருந்து வெளியேறியவரை சுட்டார்கள், ஆட்சேர்ப்பில் ஈடுபட்டார்கள்.மக்கள் மீது 

அவர்களுக்கு அக்கறையில்லை என்று அபாண்டமான முழுப்பொய்யை 

உலகம் மீது திணிக்க சிங்கள அரசும்,அவர் கூட்டுகளும் முயல்கின்றன.

                                       உண்மையில் அங்கு என்ன நடந்தது?

                 விடுதலைப்புலிகள் இயன்றவரை போராட்டத்தை தக்கவைக்க 

முழு முயற்சி எடுத்தார்கள்.விடுதலைப்புலிகள் பொதுவில் என்றுமே 

தங்களுக்காய் வாழ்ந்ததில்லை.ஆளணியும்,ஆயுதபலமும் உலக 

சிங்கள கூட்டால் சிதைக்கப்பட்டபோது அதை மீள கட்டி எழுப்ப 

அவர்கள் பட்டபாடு/ உழைப்பை யாரறிவார்?

                                      வீட்டுக்கொருவர் போராட வருமாறு விடுதலைப்புலிகள் 

அழைப்பு விடுத்து அதை செயற்படுத்திய போது அதற்கும் எதிர்ப்பு 

வந்ததுதான்.பலரின் விடுதலை பற்றிய உண்மைமுகம் தமது குடும்பம் என்று வருகையில் வெளியில் 

அலங்கோலமாய் தெரிந்ததும் உண்மை.  இந்த திட்டம் போராட்ட 

காலங்களில் வேறு நாடுகளில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதுதான்.இதற்குள் 

பதினாறு வயது நிரம்பியவர்கள் தான் சேர்த்துக்கொள்ளப்பட்டார்கள் . 

மருத்துவரீதியில் பரிசோதித்து தகுந்தவர்களே தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டார்கள்.

                                     இறுதிக்காலத்தில் சிங்களத்தால் வயது வேறுபாடின்றி 

திட்டமிட்டு மக்கள் கொலை செய்யப்பட்டார்கள் .யாரும் தப்புவது 

அவர்கள் அதிஷ்டமாகவே இருந்தது.களத்திற்கும், 

வாழ்நிலத்திட்கும் வேறுபாடு இருக்கவில்லை.விடுதலைப்புலிகள் 

வலுவானவர்களை இணையுமாறு அழைப்புவிடுத்து ,பலவந்தமாகவும் 

இணைக்கவேண்டிய நிலையை உலகம் ஏற்படுத்தியது.  பலதளபதிகள்

தமது பிள்ளைகளை போராட்டத்தில் இணைத்தார்கள்.அந்தபிள்ளைகளும், 

விழுப்புண் ஏற்றார்கள்,வீரச்சாவு அடைந்தார்கள்.

                                         ஆட்சேர்ப்பில் சிலதவறுகள் நடந்தன.இராணுவ பிரதேசத்திற்குள் சென்ற மக்கள் மீதும் சில சூட்டுச்சம்பவங்கள் நடந்தன.சிங்களமும் 

விடுதலைப்புலிகளுக்குள் ஊடுருவி இருந்தது. இந்த சம்பவங்களால் 

விடுதலைப்புலிகளின் மூத்த உறுப்பினர்கள் மிகக் கவலை அடைந்தனர்.

விடுதலைப்புலிகளின் தலைமையால் புலி உறுப்பினர்களுக்கு எந்தக்காரணம் 

கொண்டும் மக்கள் மீது துப்பாக்கிப்பிரயோகம் செய்யக்கூடாது ,மீறினால் கடும் 

தண்டனை விதிக்கப்படும் என்று சுற்றறிக்கை வெளிவந்தது.சிலநாட்களுக்குப்பின்னும் மீள துப்பாக்கி பிரயோகம் நடந்ததும்

நடத்தியவர் இராணுவ பிரதேசத்திற்குள் ஓடி தப்பியதும் உண்மை.ஆனால் 

இவை அங்கொன்றும், இங்கொன்றுமாய்த்தான் நடந்தது. ஆனால் 

சிங்கள இராணுவத்தால் தினமும் ஆயிரத்திற்கு மேல் மக்கள் கொலை செய்யப்பட்டுக்கொண்டிருந்தார்கள்.

                                              விடுதலைப்புலிகளில் இணைக்கப்பட்ட சிலரும் 

இணைக்கப்பட வேண்டிய சிலரும் பாதிரியார் ஒருவரின் ஒத்தாசையுடன் 

தேவாலயத்தினுள் தங்கவைக்கப்பட்டிருந்தார்கள்.இந்நடவடிக்கையானது 

அச் சூழலுக்கு பொருத்தமற்றது,தவறானது.புலிகளும் மக்களுமாய் 

அவர்களை ஆட்சேர்ப்பில் பலவந்தமாய் இணைத்தனர்.ஒவ்வொருவருக்கும்   

வெவ்வேறு நீதி அங்கு இல்லை 
                                             காயமடைந்த மக்களுக்கு உடனடி முதலுதவி
வழங்குவதிலிருந்து சத்திரசிகிச்சை செய்வதுவரை விடுதலைப்புலிகளின்
மருத்துவப்பிரிவே முக்கிய பணியாற்றிற்று. சிறிலங்கா அரசால்
தடை செய்யப்பட்ட முக்கிய மருந்துகளையும்,இரத்தப்பைகளையும்
விடுதலைப்புலிகளே வழங்கி மக்களின் உயிர் காத்தனர்.எந்த தொற்று
நோயும் வராமல் இறுதிவரை தமீழீழ சுகாதார சேவையினர்
உழைத்தனர்.
                                     வைகாசி பதினைந்தாம் திகதிவரை மக்களுக்கு
கஞ்சி ஊற்றினர். ஒருநேர/ இரு நேர கஞ்சியுடனேயே விடுதலைப்புலிகள்
தமது கடமையை செய்தனர்.
                                      மக்களின் நலன் கருதி
இறுதி சுற்றுச்சண்டை தவிர்க்கப்பட்டது.    தலைமையால் உறுப்பினர்கள் சுயமுடிவு எடுக்க அனுமதிக்கப்பட்டனர்.பலர் போரிட்டு மடிந்தனர்.சில
பாரிய காயமடைந்த போராளிகள் தற்கொலை செய்தனர்.பலர்
இராணுவ வலயத்திற்குள் வந்து சரணடைந்தனர்/ பிடிபட்டனர்.சிலர்
தப்பிச்சென்றனர்.
                                   வைகாசி பதினாறுவரை விடுதலைப்புலிகளின்
நிர்வாகம் சீராக கட்டமைப்புடந்தான் இயங்கிற்று. 

விடுதலைப்புலிகளை குற்றம் சொல்லல் நியாயமா?

ஒரு ஊடகவியலாளனின் உழைப்பின் மீள்பார்வை

அது 1990 ஆம் ஆண்டு மாவீரர் வாரம் யாழ் நகரெங்கும் மாவீரர் நினைவு 

அமைவிடங்கள் அமைக்கப்பட்டன.சிறந்த அமைவிட அமைப்பிற்கு 

பரிசு வழங்கப்படும் எனும் கதையும் உலாவிற்று.சங்கரத்தை சந்தியில் 

ஓவியன் தலைமையிலான அணி பேருந்துகளின் தகரங்களை 

சிரமங்களின் ஊடு கழற்றி, வர்ணம் பூசி, சங்கானையைச் சேர்ந்த 

ஓவியர் ஒருவரால் படங்கள் வரையப்பட்டன.படங்கள் அட்டகாசமாக 

இருந்தன.படங்களுக்கான விளக்க வரிகளை ஓவியன் தூரிகைகளால் 

அழகாக எழுதி இருந்தான்.யாழ்ப்பாணத்தை முழுமையாய் தரிசித்த 

பலராலும் இவ் அமைவிடமே சிறப்பானது என்று கூறி பாராட்டப்பட்டது.

1977 ஆம் ஆண்டு இனக்கலவரத்தின் பின் 

"வேதனை,சோதனை,சாதனை " என்ற தலையங்கத்தில் நீள் அரசியல் 

கட்டுரை ஒன்றை ஓவியன் எழுதினான்.இதுவே அவனால் எழுதப்பட்ட 

முதல்நீண்ட எழுத்துருவாகும்.அவனது பிரசுரமான முதல் சிறுகதையாக 

" கல்லறைக்குள் தீபம் ஓன்று " 1987 ஆம் ஆண்டு உதயனின் சஞ்சீவியில் 

பிரசுரமாயிற்று.

சமுதாயத்தில் காணப்படும் பின்னிலைக்கருத்துக்களை

மையமாக வைத்து ஏழு சிறுகதைகளை எழுதி "சமுதாயக்காயங்கள்"

என்ற தலையங்கத்தில் புத்தகமாக வெளியிட முயன்ற போது இந்திய 

இராணுவத்தால் எரிக்கப்பட்ட அவனது வீட்டோடு மூலப்பிரதிகளும் 

சாம்பலாயிற்று.

ஆங்காங்கே பத்திரிகைகளிலும் ,இதழ்களிலும் 

அவனது படைப்புக்கள் வெளிவந்து கொண்டிருந்தன.கவிதை,

கட்டுரை,சிறுகதை, ஓவியப்போட்டிகளிலும் பரிசுகள் பெற்றான். 

1999-2008 காலப்பகுதியில் வன்னியில் ஐநூறிட்கு

மேற்பட்ட சுகாதாரக் கண்காட்சிகளை திட்டமிட்டு நெறிப்படுத்தி 

நடத்தியதோடு அக்கண்காட்சிகளில் கலைநிகழ்வுகளையும் 

நெறிப்படுத்தி நடாத்தி இலச்சத்திட்கு மேற்பட்ட மக்களுக்கு 

நேரடிப்பயனை பெற உதவி தனது இலக்கில் குறிப்பிடத்தக்க 

வெற்றி பெற்றான்.

வன்னியில் இருந்த ஊடகங்களில் போதிய அளவு செய்தியாளர்கள் இல்லாததால்  தாம் சார்ந்த செய்திகளை உடனுக்குடன் ஈழநாதம் ,புலிகளின்

குரல்,தமீழீழ தொலைக்காட்சி  ஊடகங்களுக்கு அனுப்பியும்வந்தான்.

ஒலி, ஒளி நாடாக்களை உருவாக்கியதோடு 

குறுந்தூர வானொலியை நடாத்துவதிலும் ஓரளவு வெற்றி 

பெற்றான்.

"விழி "மாதாந்த மருத்துவ இதழ்,"சுதேச ஒளி"

காலாண்டு இதழ்,ஆகியவற்றின் ஆக்ககர்த்தாவும்,ஆசிரியருமான 

அவன் "அக ஒளி"வருட சிறப்புமலர்களின் ஆக்ககர்த்தாவும்,மலர்  

ஆலோசகருமாய் கடமை செய்தான்.

போர் உச்சமடைந்த இறுதிக்காலத்திலும் 

பதுங்குகுழி அமைத்ததிலிருந்து,சுகாதார தடுப்புகள் பற்றிய 

செய்திகளை ,அறிவுறுத்தல்களை சிறு ஒலிபெருக்கிகளோடு கூட 

வாகனங்கள் தொடங்கி ஆட்டோ,துவிச்சக்கர வண்டியூடாகவும் 

துண்டுப்பிரசுரங்கள் விநியோகித்தல் ஊடாகவும் நடாத்தினான்.

ஒலிநாடாக்களில் பதியப்பட்ட செய்திகள் புலிகளின் குரல் 

வானொலியிலும் மீள் ஒலிபரப்பாகிகொண்டிருந்தன. செய்திகளை 

கால் நடையாய் சென்று பரப்பும் பொறிமுறையைக்கூட   அவர்கள் 

கச்சிதமாய் செய்தார்கள் .

ஓய்வற்ற உழைப்பினில் இலும் அதற்குள் வாழும் 

இறுதிக்காலத்தை எழுத்தில் பதிவு செய்திருந்தான்.2009 வைகாசி 

12 ஆம் திகதி இராணுவத்தாக்குதலால்எரிகாயத்திட்கு 

உள்ளானதுடன் அவனது எல்லா ஆவணங்களும் மீண்டும் 

எரிந்து சாம்பலாயிற்று.உயிர் தப்பும் மிக மிக குறைந்த 

வாழ்விற்குள்ளால்  உயிர் மட்டும் தப்பியிருந்தது.      

ஒரு செய்தியை காத்திரமாக பரப்பிய ,

வெற்றி பெற்ற ஊடகவியலானாய்,தான் சார்ந்த ஊடகங்களை 

நடாத்திய பொறுப்பாளனாய் அவன் வாழ்கிறான்.
ஊடகவியலில் பட்டயக்கற்கையை பூர்த்தி செய்த  

இவனின் ஏழு நூல்கள் இதுவரை பிரசுரமாகியுள்ளன.

ஒரு ஊடகவியலாளனின் உழைப்பின் மீள்பார்வை

ஆறாத,அழியாத மனவடுவும்,

ஆறாத,அழியாத மனவடுவும்,

தாளாத சோகமும்,

வீழாத பாசமுமாய் நீளும் 

தீராத தாகம் 

ஆறாத,அழியாத மனவடுவும்,

மறக்கப்பட்ட சுமைதாங்கிகள்

இது 1995,1996 காலப்பகுதி வன்னி மண்ணின் சனத்தொகை திடீரென
நான்கு மடங்குகளால் அதிகரித்தது. தங்குமிடம்,நோய் ,உணவு என
பெரும் சவால்களை விடுதலைப்புலிகள் இராணுவ நெருக்குவாரத்துடன்
சேர்த்து எதிர் கொண்டனர்.மலேரியாவாலும்,செப்ற்றிசீமியாவாலும்
அதிக உயிர்கள் போயிற்று .சிறுவர்களுக்கும் தாய்மார்களுக்கும்
பெரிய அளவில் போசாக்கு குறைபாடு தோன்றிற்று. சிறுவர்
பட்டினிச்சாவு திட்டம் ஊடாக பலதிட்டங்கள் செயல்படுத்தப்பட்டு
ஓரளவு முழுமையாக வெற்றிகொள்ளப்பட்டது.சிறிலங்கா அரசின்
பொருளாதார தடையை உடைக்க , மக்களின் சுகாதார நலன்களை
மேம்படுத்த,மாணவர்களின் கல்வியினை உயர்த்த மிகக்குறைந்த
ஆளணியினர் தொண்டர்களுடன் இணைந்து தொடர் இடப்பெயர்வுகளுடன் மிகப்பெரும்
பங்காற்றினார்.மக்கள் ஓரளவு நிமிர்ந்தனர்.சமாதானமும்
வந்தது.வன்னியை யாவரும் பிரமிப்புடன் பார்த்தனர்.
உழைத்தவர்களை, அந்த உழைப்பை விடுதலைப்புலிகள்
மாத்திரமே அறிவர்.விடுதலைப்புலிகளின் இராணுவ
வெற்றிகளுடன் இந்தவெற்றியும் கலந்திருந்தது.உழைத்தவர்களில்
பலர் இப்போது நம்மோடு இல்லை என்ற கவலையுடன்
அவர்களது உழைப்பும் நினைவுகூறப்படாதது காலத்தின்
கொடுமையாகிறது.

                                                         -சுருதி-

மறக்கப்பட்ட சுமைதாங்கிகள்

பூகோளத்தின் எல்லை மட்டுமல்ல சோகத்தின் எல்லையும் பெரியது தான்.

வைகாசி இரண்டாயிரத்தி ஒன்பதுடன் புலிப்போராளிகளின்,அவர்,மாவீரர் குடும்பங்களின் வாழ்க்கையும் சிதறிப்போயிற்று.அவர்கள் பட்ட துயரின்
அளவு ஆராயமுடியாப் பெரியது . தம் இனத்திற்கு விடுதலை பெற்றுக்கொடுக்கும்
அவா ஒன்றுடனேயே பலர் தானாக புலிகள் அமைப்பில் இணைந்தனர்.
மனிதரில் இருக்கும் அழுக்கான சுயநலத்தை சுருக்கிட்டு இனச்சுமையை
சுமக்கப்போனவர் அவர். அவர்களில் பலர் இன்று மாவீரர் ஆகிவிட்டனர்.
பலர் இன்றும் வெளித்தெரியா சிறைகளில் அங்கங்கள் பிடுங்கப்பட்டு
சித்திரவதையில் தினம் செத்துக்கொண்டிருக்கிறார்கள் .பலர் சிறைக்கூடங்களில்
விசாரணை அற்று வதங்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்.புனர்வாழ்வு என்ற
பெயரில் கழுத்தில் சுருக்குக் கயிற்றுடன் விடப்பட்டிருக்கிறார்கள்.சிலர்
தப்பிப்பிழைத்து பிறநாடுகளில் அகதியாய் அலைகின்றனர்.சிலர் அபாய
கடற்பயணங்களில் மீன்களுக்கு இரையாகினர்.விடுதலைக்காய் உயிர்
தந்த மாவீரர்களின்,மக்களின் நினைவில் சிலர் முழு/அரை மனநோயில்
புழுங்கி வாழ்கின்றனர்.
                                          புலிப்போராளிகளின்,மாவீரர்களின் குடும்ப நிலையோ
மிகப்பரிதாபமானது.பொருளாதாரச் சுமை ஒருபுறமும்,அழகூட முடியாக்கொடுமை உடன் , கல்வி ஊடாக
சமூக கட்டமைப்பில் பின்தங்கியும் ,வாழ்வை வாழ்ந்து     முடிக்க
வேண்டிய கட்டாயத்தில் சிங்கள புலனாய்வுக்குள்  சிக்குப்பட்டுக்கிடக்கிறார்கள். எந்த உய்வும் இல்லை.பூகோளத்தின் எல்லை
மட்டுமல்ல சோகத்தின் எல்லையும் பெரியது தான்.
                                         புலிவேசம் போட்ட சிலர் சிங்களத்திற்கு துணை போய்
அற்ப சலுகைகளுக்காய் காட்டிக்கொடுப்பதும் மறுப்பதற்கில்லை.இவர்களில் சிலரும்,புலிகளில் ஒட்டி இருந்த சிலரும் ,புலிகளை ,
அவர் வரலாறுகளை கொச்சைப்படுத்தி பிச்சை எடுப்பதும் உண்மை.எது
எப்படி இருப்பினும் புலிகளின் ஈகத்தை,அவர் வீரத்தை தமிழராய் வாழ்பவர்
மனதிலிருந்து என்றும் அகற்றிவிடமுடியாது.
                                                                     
                                                                                                                     - சுருதி-      

பூகோளத்தின் எல்லை மட்டுமல்ல சோகத்தின் எல்லையும் பெரியது தான்.